อะไรคือความต้องการของชีวิต

                              ได้คุยกับเพื่อนคนนึงเมื่อคืน ทำให้หลังจากการวางสายไป
ค้นพบว่าตัวเองนั้น ต้องการอะไรในชีวิตกันแน่ ความสุข ความสมหวัง และความรัก ความอบอุ่น
ความสุขที่เราได้ทำในสิ่งที่ชอบและรัก การได้เรียนในสิ่งที่ชอบ ทำให้ตัวเองมีความสุข
อันนี้เป็นความสุขหรือป่าว เริ่มไม่แน่ใจเพราะว่ากำลังเครียดกับการที่จะสอบไฟนอล
ความสมหวังและคาดหวัง สมหวังที่คาดเอาเองว่า จะเรียนโทให้จบสองปี
แต่ขนาดแค่เริ่ม มันก้อเริ่มที่จะไม่แน่ใจว่า สิ่งที่เรียกว่า สมหวัง
มันจะสมหวังดั่งที่เราได้ตั้งเป้าหมายหรือไม่เอ่ย
ความอบอุ่น จะมีไหมนะ ที่จะเจอความอบอุ่นใจ จากใครสักคน
เวลาที่เรารู้สึกดีกับใครเนี่ย เราเองก็ไม่แน่ใจว่าเค้าคนนั้น คิดงัยกับเรา
เค้าจะรู้ไหมนะ ว่าเราอยากเจอเค้า มากมายขนาดไหน อยากได้ยินเสียงและพูดคุยด้วยจริงๆ
ในขณะที่เราเฝ้าจะเจอใครคนนั้น
เรากลับได้พบความอบอุ่นของใครที่เอื้อมหยิบความห่วงใยมาให้
คอยสังเกตความเป็นไปของเรา ไม่คิดเลยว่าจะมีใครสังเกตว่า
ในวันเสาร์ปลายเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา รี่ไม่ได้แค่ป่วยด้วยไข้หวัดใหญ่ซะทีเดียว
แต่กลุ้มใจและกังวลมากกว่าที่ ไม่สามารถฝืนร่างกายตัวเองไปในที่ตัวเองอยากไป อยากทำได้อย่างที่ใจนึก
มันช่างเป็นเวรกรรมซะจริงๆ ที่ไม่สามารถฝืนร่างกาย พาใจไปหาใครสักคน
มีแต่พี่ชายคนนึง ที่คอยสังเกต แล้วบอกว่า กลับบ้านเหอะ รี่ไม่ไหวแล้ว
ขณะที่รี่ ก้อยิ้มและยังอยากทำงานกลุ่มกับเพื่อน
เมื่อเวลาผ่านไป พี่ชายคนเดิมก้อยังคอยถามและใส่ใจ
ล่าสุด พี่ชายคนนั้น ยังถามอีกและคอยสังเกตว่า รี่เปลี่ยนไป
รี่จริงๆต้องเสียงเล็กๆ และทำให้พี่ยิ้มและมองน้องรี่ ดีใจที่มีเสียงเล็กๆใสๆนั้น
จริงอ่ะ ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองทำให้ใครโลกสดใสขนาดนั้นเชียว
เสียงเรามันสร้างรอยยิ้มใครได้เหรอ ทั้งๆที่ พยายามวางฟอร์มว่า เป็นพี่สาวรี่แสนแก่
ไม่เชื่ออ่าน hi 5 ดูดิ แล้วจะรู้ว่ากลายเป็นพี่สาวรี่ไปนานล่ะ
มันเลยเป็นคำถามในใจว่า เอ เรากำลังทำไรอยู่  รู้สึกอะไรผิดป่าว
ในขณะที่มีคนนึงที่พร้อมจะฟังเราระบายได้ทุกเรื่อง ทั้งๆที่เค้าก้อไม่ใช่ว่างนะ เค้าคิวแน่นจะตาย
และก้อมีสาวๆมารุมล้อมเค้ามากมาย เค้าแทบไม่ต้องมาใส่ใจน้องรี่คนนี้ก้อได้
เราจึงเริมไม่เข้าใจตัวเองล่ะว่า เราพยายามคิดและบอกตัวเองตลอดเลยว่า
เรารู้ดี ว่าใจเราอยู่ไหน แต่ปัญหากลับพบว่า คนนั้นกลับไม่อยาก แม้กระทั่งสนใจเราเลย
เราเริ่มเหนื่อย เริ่มไม่แน่ใจในสัญชาติญาณตัวเองที่ตัวเองแน่ใจมาตลอด
จนเวลานี้ที่นั่งพิมพ์ ก็ยังเชื่อว่า เรายังจะรอ ยังจะเชื่อในเรื่องนี้
แม้อาจมีท้อใจบ้าง และเริ่มไม่คาดหวังในชีวิตแล้ว
แต่ก็อดมาเขียนบ่นในนี้ไม่ได้
เพราะไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมต้องรอ ทำไมต้องคอย และทำไมต้องเป็นเช่นนี้
เออ ยืมหัวเอ็มของพี่ต๊ะ มาหน่อยแล้วกัน ที่ว่า ต๊ะเชื่อว่า ต๊ะจัดการอะไรได้ทุกสิ่ง และทุกอย่างในชีวิต
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ต๊ะไม่เคยจัดการได้เลย คือเรื่องหัวใจ
อืม คงช่ายแหละ รี่ก้องงตัวเองอยู่ว่า ทำไมเอ่ย คนดีๆมาให้เลือกตั้งเยอะ
ดันไม่เลือก ดันมารอ อะไรที่รู้ไหม ว่าเค้ารู้ป่าว อะไรที่ไม่มีคำตอบ และไม่เคยได้คำตอบมาตลอดเลยจนปัจจุบัน
เออ เพ้อได้อีกเจ๊เชอรี่ 555เขียนบ่นๆเพราะแก่เย้วนี่นา สบายดีไม่ต้องกังวลนะ ชิลล์จ้า
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s