white romance

                            เมือ่ตอนบ่าย กินข้าวสายเพราะว่ามัวแต่เม้าท์กับลูกค้าเพลินเรื่องไปเรียนต่อโท
พอมองนาฬิกาอีกที อ้าวเนี่ยมันก้อบ่ายสองแล้วนี่นา เลยให้พี่แมรี่ไปซื้อข้าวให้กินตามเคย
บางทีเรา คือม๊ากับเชอรี่ ก้อเคยชินกับการที่มีคนทำอะไรให้ เราก้อจะรู้สึกว่าชีวิตเรามีค่า
อย่างน้อยเราก้อได้รู้ว่ามีหนึ่งคนที่เค้าคอยเรา รักเราแทคแคร์เราได้เสมอ และเต็มใจตลอด
                             พี่แมรี่ไปซื้อข้าว แล้วแม่ค้าก้อบังเอิญเปิดทีวีช่องเจ็ดไว้
และก้อมีหนังไต้หวั่นเกี่ยวกับหมอ เลยโทรมาบอกให้เราดู
เราเลยดูซะหน่อย เพราะว่าว่างพอดีเชียว ดูไปแล้วมันน่าติดตาม
จนพอจบตอนแล้วก้ออยากseachข้อมูลเรื่องนี้เพิ่มเติมอีก
มีตอนนึงซึ่งเป้นไอเดียที่แสนน่ารักทีเดียว
เผื่อว่าเพื่อนคนอื่นจะเอาไปใช้บ้าง
พระเอกโทรหานางเอกถามว่าอยากได้อะไรเป้นของขวัญ
นางเอกบอกว่า ให้ของขวัญเป็นตัวบอกจะดีกว่า ว่าเราอยากได้อะไร
ว่าแล้วก้อให้พระเอกเดินไปเรื่อยๆๆ สามสิบและปิดตาไปตลอดทาง
พอเปิดตา ก้อพบว่าตัวเองมาอยู่ที่หน้าร้านขายเครื่องประดับ
และก้อโทรถามนางเอกอีกว่าจะเอาอะไรล่ะ ของมันเยอะเลือกไม่ถูก
นางเอกเลยบอกว่า ถ้างั้นนับของไปห้าชิ้น ของชิ้นที่ห้าคืออะไรก้อคืออันนั้นแหละ
อืม สุดท้ายเลยได้สร้อยไม้กางเขนมาให้นางเอก
ไอเดียเรื่องนี้น่ารักดี บางทของขวัญที่เราอยากได้
อาจเป้นแค่ความตั้งใจที่จะให้ ของคนที่เค้าอยากให้
มากกว่าเราบังคับและเน้นย้ำให้เค้าทำให้เรา
เราคงอยากได้ของที่มันมาจากใจกันทั้งนั้น
ของนั้นมันคืออะไรก้อช่างเถอะ
แต่ของนั้นจะมีค่าขึ้นมาตอนที่เราได้รับรู้ไอที่ไม่หวังอะไรจากการให้
แค่รอยยิ้มดีดี และความรู้สึกดีดีต่อกัน แค่นี้ก้อพอแล้วววววววววววววว
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s