กว่าจะเสร็จภารกิจ

                           เมือ่คืนกว่าจะกลับหอน้องชายก้อห้าทุ่มแล้ว
มัวแต่ช่วยน้องนิวกับโอตั้งนานสองนาน
เจ้าโอผู้ซึ่งไม่เคยทำอะไรในชีวิต ชอบเอาแต่สั่ง
ไหวพริบก้อไม่มี แล้วน้องนิวอีก รายนี้ก้อเหมือนจะรู้อะไรเยอะ
จริงๆๆป่าวเลยยยยย หนักใจกับรุ่นนี้จริงๆๆเลย
เราก้อนึกว่าคล่อง เนี่ยก้อยังสังหรณ์ใจอยู่ไม่น้อยเลยว่า
ขากลับมากันสองคน จะเลิกกันไหมเนี่ย
สงสัยกลับมา จะเดินกันคนละทางก้อเป็นได้นะเนี่ย
                            วันนี้ได้มีเวลาว่างหนึ่งวันเต็มที่จะทำอะไรก้อได้อยากที่ใจอยาก
เป็นวันที่ไม่ต้องคอยถามโอว่าจะเดินห้างไหนเหมือนทุกวัน
เป็นวันที่ได้หยิบกล้องมาถ่ายในที่ที่อยากไป อยากถ่าย
ไปหาอาจารย์ กลับคณะ กลับมหาลัยเดิม
เตรียมหาที่เรียนต่อโท สมความตั้งใจ คิดๆๆแล้วก้อใจหายนะเนี่ย
สี่ปีของโอมันช่างรวดเร็วเหลือเกิน
เหมือนยังจำจำวันแรกที่มาส่งโอที่มศวได้เลย
มาวันนี้เราก้อได้มาส่งไปในที่ไกลแสนไกลอีกครั้ง
ที่สองคนนี้ต้องทำให้ได้ และต่อสู้กันเอง
หวังว่าคงไม่มีอะไรที่ยากเกินไป หากเราคิดจะทำมันอย่างจริงจัง
มัวแต่ห่วงคนอื่น เลยไม่ได้ห่วงตัวเองเลยยยยยยย
ที่ตอนนี้อาการย่ำแย่ ป่วยจนแทบลุกจากเตียงไม่ไหว
เหนื่อยติดกันมาสามสี่วัน ทำงัยได้ต้องเสียสละให้น้องก่อนเสมอนี่นา
แล้วน้องจะรู้ไหมว่าเราเหนื่อยมากขนาดไหน
 
 
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s