เมื่อเวลาที่ต้องทำอะไรเอง

                          เมื่อวานพี่แมนสั่งของ เลยเอาของไปให้
แกให้ช่วยเทของให้เลยช่วยแกเท ระหว่างการเท เลยคุยเล่นกัน
แกถามเราว่า ทำไมพี่แมรี่แกไปร้านแล้วทานข้าวคนเดียวตอนเช้า
แล้วทำไมตอนเช้า ไม่เห้นเชอรี่เลย แล้วพี่ดูหน้าตาเซ็งจังเลย
เราก้อยิ้ม ก้อตอบไปว่า วันไหนคะ มีวันที่รี่กับพี่แมรี่ไม่ได้กินข้าวเช้าด้วยกันเหรอคะ
ทุกวันนี้ก้อแทบจะอยู่กันยี่สิบสี่ชั่วโมง อยู่แล้วนะเนี่ย
นึกตั้งนาน พี่แมนก้อบอกว่า วันที่เจอกับพี่อาท แล้วพี่อาทเลี้ยงพี่รี่งัย
นึกออกแล้วล่ะ ถ้างั้น ก้อพี่แมรี่เพิ่งมาเล่าให้ฟัง
พี่แมนบอกว่า อยุ่ได้งัยที่ต้องทำอะไรโดยลำพัง ไม่เบื่อเหรอ คงเบื่อ
รี่ก้อขำๆๆว่า ที่เห้นสองกล่องเนี่ย ก้อ1 กล่องเนี่ย ของเชอรี่งัย แกรู้ว่ารี่ชอบกินร้านนี้
ทั้งๆๆที่แกไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แล้วแกก้อซื้อมากินด้วยกันที่ร้านงัย ก้อตอนที่เจอเนี่ย มัน 10 โมง
ร้านเราเปิดตั้งแต่แปดโมงแล้วนี่นา ก้อเราอยุ่ร้าน แล้วพี่รี่ก้อไปเลือกของกินให้งัย
แกเลือกอะไรมาในแต่ละวัน เราก้อกินได้อยู่แล้วล่ะ
เราว่าการอยุ่ร่วมกัน เราต้องเชื่อใจกัน บางคนทะเลาะกันเพราะเรื่องขาดความเข้าใจกันนี่แหละ
เรามั่นใจว่าพี่แมรี่แกเข้าใจและรักเรามาก ปรึกษาได้ทุกเรื่อง ไปกับเราได้ทุกที
เราได้ทุกอย่างที่เราอยากได้จากพี่รี่ เราเลยไม่คิดมาก อะไรที่เค้าเลือกมาให้เรา มันก้อดีที่สุดอยุ่แล้วสำหรับเรา
ส่วนเรื่องการเป้นคนโสด สำหรับตลาดนี้ ที่ใครๆๆเค้าก้อแต่งงานแล้ว
สำหรับเรา เราเฉยๆๆ เราก้อสุขดี ที่ได้ทำอะไรให้ใครที่ไม่สบายใจ ได้สบายใจ
เพราะเรามักคิดเสมอว่า เวลาเราไม่สบายใจ เราก้ออยากให้ใครสักคน เข้าใจเรา อยากให้เค้าคนนั้น ส่งพลังมาให้เราได้มีกำลังอยู่บนโลกใบนี้
ให้ยังรู้สึกว่า เรามีที่ยืน และยืนได้ด้วยความรัก และห่วงใยที่เค้ามีให้เรา
เราก้อขอขอบใจ สำหรับพลังทุกพลังที่มีให้ในยามป่วย ยามท้อ ยามเศร้า
เพราะทำให้ชีวิตที่ต้องทำอะไรเอง รุ้สึกว่ายังมีค่า
เวลาไปไหน ยังมีคนที่คอยเรา อยากให้เรากลับมา และรักเราเสมอ
อยากให้พลังเหล่านั้นยังคงอยู่ อยากให้ใครที่เศร้าๆๆ เหนื่อยจากการทำงาน อยากไปทำงานต่อ
แค่นี้ ที่คนอื่นอาจจะมองว่าแปลก สำหรับเราธรรมดาและชินซะแล้ว
เพราะเราเชื่อว่า ของทุกอย่างก้อย่อมคู่กันเสมอ
และก้อคงมีสักวันที่ต้องมีใครเข้ามาทำอะไรให้เราแทนพี่แมรี่ได้ล่ะ
ระหว่างนี้เราก้อใช้พี่แมรี่เจ้าแม่เซ้นต์เซย่า ไปก่อน อยากจะรุ้ทันเค้าดีนัก ใช้สมองเยอะๆๆจะได้ผอมงัยเจ๊ จริงไหม
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

2 ตอบกลับที่ เมื่อเวลาที่ต้องทำอะไรเอง

  1. nuy พูดว่า:

    Fully agree with you !! เรื่องของกินสมัยหนุ่มๆ น่าจะปี 2538 (โหตั้ง 12 ปีมาแล้วเหรอเนี่ย) ไปนั่งกินข้าวกันที่ตลาดกิมหยง เจ้าแม่เซ้นต์เซย่าของเธอ รู้ใจมาก สั่งเบียร์มาให้ก่อนเลยดูแลกันและกันล่ะ อย่าทำให้เจ้าแม่เซ้นต์เซย่าของเธอ ต้องเสียใจ

  2. nuy พูดว่า:

    Fully agree with you !! เรื่องของกินสมัยหนุ่มๆ น่าจะปี 2538 (โหตั้ง 12 ปีมาแล้วเหรอเนี่ย) ไปนั่งกินข้าวกันที่ตลาดกิมหยง เจ้าแม่เซ้นต์เซย่าของเธอ รู้ใจมาก สั่งเบียร์มาให้ก่อนเลยดูแลกันและกันล่ะ อย่าทำให้เจ้าแม่เซ้นต์เซย่าของเธอ ต้องเสียใจ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s