หัวใจของผู้ป่วย

                          ช่วงนี้อาจจะไม่ค่อยได้เจอรี่ในเอ็มตอนกลางคืนมากนัก
เพราะว่ากำลังติดหนังจีนไต้หวันที่ออกอากาศทางช่องสาม ทุกวันศุกร์
เรื่องโรงพยาบาลในชื่ออังกฤษ แต่ชื่อไทยคือเกมชีวิต ลิขิตหัวใจ
อยากบอกติตามแต่ว่าจบดึกถึงตีสอง ง่วงจนไม่เคยดูจนจบ
เลยตัดสินใจซื้อแผ่นดีวีดีมาดูที่บ้านซะเลยล่ะ
ปรากฏว่า ได้เรียนรุ้ว่า ไม่ได้มีแค่ตอนที่นางเอกกับพระเอกเท่านั้น
แต่เล่าหลายชีวิตในชีวิตหมอ ที่ล้วนมีแง่คิดในตัวเอง
หนึ่งในนั้น คืออาจารย์หมอคนนึงที่ฝันว่าจะได้เป็นผู้อำนวยการเข้าสักวัน
และทำทุกทางให้ได้เป็นให้ได้ แต่เวลาก้อเป็นสิ่งพิสูจน์ว่า ไม่สามารถทำให้เค้าได้เป้นสมความตั้งใจเลย
เมื่อผิดหวังและเครียด เค้าเลยกลายเป้นอัมพาตไปในที่สุด
ช่วงเวลานั้น เค้าพยายามทุกทางที่จะหาย และกลายเป็นคนปกติอีกครั้ง
แม้ว่าทุกคนจะทอดทิ้งเค้า แต่เค้าจะคิดเสมอว่า เค้าทำได้ และต้องทำให้ได้
การแสดงของนักแสดงคนนี้ดีเยี่ยมมากๆๆ
พวกเราในบ้านดูแล้วถึงกับน้ำตาซึม เพราะเค้าได้ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกของผู้ป่วยโรคนี้ได้เป้นอย่างดีเยี่ยม
พวกเราในฐานนะที่มีพ่อที่ป่วยด้วยดรคนี้ พวกเราอยู่กับป๊ามา10 ปีที่ป๊าป่วย
เรายังไม่รู้เลยว่า จริงๆๆที่ผ่านมา ป๊าต้องการอะไร เราไม่เข้าใจว่า ป๊าทำไปเพื่ออะไร
แต่พอเราดูเรื่องนี้แล้ว เรารู้แล้วล่ะ ว่าทำไมคนที่ป่วยด้วยดรคอัมพาต เค้าจึงอยากมีชีวิตแบบพวกเรา
อยากอยุ่รวมกับพวกเรา อยากได้พวกเราอยู่ใกล้ๆๆ
แม้ว่า พวกเราจะอดน้อยใจในโชคชะตามิด้าย
ที่ย้อนกลับไปสัก 7 ปีก่อน เราได้งานที่โอกิววี่ และกำลังมาบอกลาป๊าไปทำงานที่กทม
แต่ป๊าร้องไห้ และพยายามออกจากรถเข็น และบอกเราว่าอย่าไปได้ไหม
เพราะน้องชายกำลังเรียนเข้าปีหนึ่ง ไม่มีใครดูแลพ่อและแม่
อยากให้เราอยุ่ต่อที่นี่ ขอร้องล่ะ เราเลยวางกระเป๋าลง และบอกกับป๊าว่า
รี่สัญญากับป๊าม๊าว่า รี่จะต้องทำฝันให้ป๊าม๊าได้ โยการสนับสนุนน้องชายให้เรียนจบปริญญาตรีให้ได้
ให้ป๊าชื่นใจได้ไปงานรับปริญญาบัตรของลูกชาย
เพราะฉะนั้น รี่จะไม่ไปไหนเด็ดขาด จนกว่า ป๊าม๊าจะบอกให้ไป
และทำให้โอได้เรียนจบ เราเลยรู้ว่า ในอีกสองปีข้างหน้า
ที่โอจะเรียนจบมศว. โอ จะยินดีและดีใจรึป่าว เราไม่ทราบ
แต่ที่แน่ๆๆ มีภูมิใจและรอคอยปริญญาใบนี้จากลูกชายมานาน
และป๊าก้อรอเช่นกัน บางทีป๊าอาจจะไปหลังจากโอเรียนจบ
เพราะป๊าหมดห่วงแล้วก้อด้าย เราเลยบอกว่า หนังเรื่องนี้ไม่ผิดหรอก
ที่พยายามบอกคนดูว่า หัวใจคนป่วยคืออะไรกัน
อย่างน้อยหนังทำให้ คนดูหนึ่งคนคือเรา เข้าใจป๊าขึ้น
และไม่เคยรู้สึกเสียดายเวลาที่ได้อยู่ดูแลป๊าเลย
อย่างน้อยดีใจซะอีกที่ได้มีโอกาสสนิทกับป๊ามากขึ้น ตลอดสิบปี
แม้ว่าในปัจจุบัน ป๊าอาจะไปอยุ่ที่อื่นที่เราไกลกันมากขึ้น
แต่พวกเราก้อพยายามดทรไปคุยกับป๊าเหมือนเดิม
และไม่ลืมชวนป๊าคุยเรื่องของกิน
เพราะรู้ว่าป๊าชอบคุยเรื่องนี้ที่สุดเลย
เราเลยได้ยินเสียงป๊าหัวเราะอย่างสุด  และตั้งเป้าว่าจะกินร้านไหนตอนมากทม.
คิดแล้ว ตั้งๆๆเนิ่นๆๆเลยนะเนี่น ป๊าเราไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย
พวกเรารักป๊าคะ
 
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ หัวใจของผู้ป่วย

  1. nuy พูดว่า:

    Good blog !!I get what you feel.Keep enjoy your life.Both of you !!!Cheer !!!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s