ลองได้อยู่ตัวคนเดียวบ้าง

                               พี่แมรี่เค้าไปเฝ้าพ่อเราที่เชียงใหม่
เราเลยต้องทำงานอยู่คนเดียว เหนื่อยคนเดียว
หันมองอีกทีอ้าวเนี่ยสี่วันแล้วเหรอที่เจ๊ไม่อยู่
อืม ความรู้สึกนี้เราเพิ่งได้ย้อนกลับมา เราเคยมีความรู้สึกนี้ตอนปีสี่
ตอนนที่ต้องนอนอยู่ในหอคนเดียว จากที่เคยมีเพื่อนมาตั้งสามปี
พูดแล้วเศร้า เพราะตอนนั้นทำอะไรก้อไม่ถูกเลย ไม่รู้จะหันหน้าไปเพิ่งใคร
เวลามีปัญหาก้อเฝ้ามองหน้าเพจเจอร์รอคอยคำตอบจากเจ็
ไม่ทันสมัยเหมือนกับตอนนี้ที่โทรศัพท์มันช่างรวดเร็วและราคาถูก
โทรปู๊บติดปั๊บเลย เวลามีปัญหาก้อออนไลน์ต่อตรงได้ทันทีทันใดเลยทีเดียวแหละ
ตอนนั้นเราไม่กล้าไปเดินห้างคนเดียวกลัวสายตาของคนภายนอกมองเราไม่ดี
ไม่กล้าไปกินข้าวคนเดียวที่ฟู้ดคอร์ส เพราะรับสายตาคนอื่นไม่ได้
เราเลยไม่ค่อยมั่นใจ ไม่กล้าไปไหนคนเดียว
รู้สึกตัวเองมันเหงาอ้างว้างซะเต็มประดา
ไม่มีเพื่อนคลายทุกข์เหมือนตอนนี้ที่เหงาก้อมีสเปซได้มาระบายบอกความรู้สึก
มีเอ็มให้ชวนเพื่อนๆๆมาคุยกัน มีน้องๆๆน่ารักแบบท๊อปมาให้แซวๆๆ
มีhi5 ที่บอกความห่วงใย และห่วงหาระหว่างเพื่อน
มันทำให้เราไม่เหงา และรู้ว่าเรายังมีเพื่อน
เรายังมีคนติดต่อกับเรา รักเรา
และเดี๋ยวนี้เราโตขึ้น เรากล้าไปเดินสยามคนเดียว
โดยไม่กลัวสายตาคนอื่น
กล้าเดินไปที่ร้านกินข้าวคนเดียว
กล้าไปซื้อของกิน ไม่ต้องรอให้ใครซื้อให้เหมือนเมื่อก่อน
ไม่กล้าตัดสินใจ ไม่กล้าคิด กลัวพ่อแม่ ไม่กล้าคุยกับคนแปลกหน้าแต่ตอนนี้
กล้านั่งเครื่องบินมาคนเดียว กล้ากลับรถไฟคนเดียว
กล้าไปไหนกับพี่แมรี่ในที่ไม่เคย กล้าถามกล้าคุยในเรื่องที่เราอยากรู้
กล้าพูดในสิ่งที่เราอยากบอกมากขึ้น
มีความคิดในแบบของตัวเอง
ทำให้เรารู้ว่าเราเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
เราได้ผ่านความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
ขอบคุณเวลาที่ทำให้เราเจอสิ่งดีดีคะ
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s