ยาขม

                         ได้อ่านหนังสือเรื่อง ความฝันโง่ๆๆ ของวินทร์ เลียววาริณ
แล้วก้อชอบหลายตอน บางตอนก้อเคยหยิบยกเอามาเขียนในสเปซบ้างแล้ว
แต่นี่ก้อเป้นอีกตอนที่ชอบมากๆๆเลย คือตอนยาขม กล่าวไว้ว่า
หวานเป็นลมขมเป็นยา  ยาโบราณที่รักษาโรคมักเป็นยาขม
อะไรที่หวานมักเป้นพิษทั้งสิ้น มนุษย์ที่เกลียดยาขมแต่ยาขมมีประโยชน์แฝงภายใน
วอลแตร์กล่าวไว้ว่า ข้าพเจ้าอาจไม่เห็นด้วยในสิ่งที่ท่านพูด แต่ข้าพเจ้าก้อจะยอมตาย
เพื่อที่จะรักษาสิทธิในการพูดของท่าน
ในโลกของการเขียนหนังสือหากนักเขียนกลัวคำวิจารณ์
ย่อมไม่มีทางรับรู้มุมมองอื่นที่แตกต่างกันออกไปจากที่ตนเองคิด
และเสียโอกาสที่จะพัฒนาความสามารถของตน
เพราะมัวหลงยึดตนเองเป้นหลักนั่นเอง
คนทำก๋วยจั๊บ คนขายข้าวหมูแดง คนขายขนม
ล้วนต้องการคำวิจารณ์ว่า หวานไป เค้มไป จืดไปทั้งสิ้น
เพราะเสียงของลูกค้าเหล่านั้นแหละที่ทำให้เราดีขึ้น
ได้พัฒนาฝีมือให้ถูกปากมากขึ้น
การน้อมรับคำวิจารณ์มิได้แปลว่าโง่เขลา
ยาขมไม่อร่อยลิ้น แต่รับรองว่าดีต่อเรามากกว่าน้ำตาลเลยแหละ
 
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s