เพื่อนสนิท

แหมขึ้นชื่อหัวข้อเหมือนหนังเลยใช่ไหม
           เปล่า…วันนี้ไม่เขียนเรื่องหนังเรื่องเพลง เพียงแต่ว่าถ้าใครด้ายตอนความลับก้อจะบอกว่าตอนนี้เป้นภาคต่อ แต่ไม่ช่ายเป้นต่อนะ  คนที่เราจะพูดถึงเค้าคงอยู่ไกลแสนไกล หรือว่าอาจจะมาเกิดใหม่แล้วก้อไม่รุ้น๊ะ เพราะไม่มีใครรู้หรอกว่าชาตินี้และชาติหน้าเป้นยังงัย  สุธิดา แสงพัฒน์  ตูน  สำหรับเรา ตูนเป้นเพื่อนที่ดีสุดและสนิทที่สุดในชีวิตมหาลัย เราว่าตูนเป้นเพื่อนที่ดีมากๆๆ เรากับตูนเจอกันครั้งแรกที่หอประชุมตอนรับน้องเราสนิทกับคนอื่นก่อนมาสนิทกับตูน ก้อเช่นเดียวกับที่ตุนสนิทกับเพื่อนคนนึงแล้วเค้าไปเรียนอย่างอื่นแหละ ตอนปี1 เรามีเพื่อนกันเยอะ 12คน ก้อเยอะนะ แล้วพอปี2 เพื่อนบางคนก้อย้ายที่เรียนไปสอบม.รัฐกัน จนกลุ่มเริ่มน้อยลงเหลือ8-9คน แต่เราก้อว่ายังเยอะ ยังให้เรายังสนิทกันไม่มาก เรามีเรื่องให้ตูนช่วยหาหอตอนมาอยุ่กล้วยน้ำไท ตูนใจดีมากช่วยเหลือและแนะนำเพื่อนให้เรารุ้จักอีกต่างหาก เป้นเพื่อนที่ละครเวทีที่ตูนไปอยุ่ละครแหละ อ็อฟกับปลีก้อเลยกลายมาสนิทกันก้อตอนเนี่ยแหละตอนช่วงที่ตุนไปทำละคร เราก้อปิดเทอมกลับบ้านไปช่วยแม่ขายของ เพราะแม่ย้ำเสมอว่าแม่ให้เรียนต่างจังหวัดได้ แต่ต้องพาพี่รี่ไปช่วยกันดูแลและห้ามเหลวไหล ห้ามทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องแฟน ถ้าทำตัวดีๆๆแล้วแม่จะให้เรียนต่อโท เราก้อเลยทำตัวดี ไม่เคยคิดออกนอกทางเลย แม้ว่าแอบแวบคิดว่าอยากลองไปเที่ยวแบบคนอื่นบ้าง แม่คงไม่รู้ แอบไว้ผมปล่อยบ้าง ไม่มัดรวบ แบบที่แม่สั่ง แต่กลัวแม่รู้ และไม่ชอบโกหกใคร มีความหวังและตั้งความหวังไว้ว่าจะเรียนตอนอายุ 21และใช้เวลา 2ปีที่เรียนต่อโท จากนั้นจะเรียนต่อด็อกเตอร์จบภายใน 25ปี เป้นความตั้งใจเดิม ที่ตอนนั้นหายใจเข้าก้อเรื่องนี้ ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นอีกเลยอ่ะแต่ทุกอย่างก้อหายไป…..และยังไม่มีอะไรที่เป้นรูปร่างเลยเพราะ……ตอนหน้าแล้วกันเนอะ เพราะตอนนี้พูดถึงเพื่อนสนิท
                      ตอนปีสอง เรายังอยุ่กลุ่มเดิมแต่ตูนบอกว่าเราต้องเปลี่ยนกลุ่มเพราะกลุ่มเค้าแกล้งไม่ให้อยุ่ต่อ เค้าพูดลับหลังเรา ซึ่งเราก้อเลยออกตามโดยยังไม่รู้ว่าตอนนั้นเราจะด้ายคบกับใครในละคร ที่ซึ่งตูนพาเรามา แต่เราไม่รู้จักใครเลยตอนนั้น เรากลัวมาก..แต่ข่มความกลัวเป้นรอยยิ้ม..เพราะคิดว่าเราให้..เชื่อว่าต้องมีการให้ตอบสักวัน   อาทิตย์แรก..เราไม่มาเค้าจัดกลุ่มกันแล้ว เราได้อยุ่กับออย ดิว เราไม่สนิทเราเลยไม่รู้ว่าจะช่วยเค้าทำงานอะไร พอรายงานไปส่ง รายงานถูกตีกลับดิวก้อด่าเราแรงๆๆว่าเราไม่ทำ แล้วก้อขว้างรายงานใส่หน้า ให้ไปทำงานมาใหม่ เราก้อเก็บมาทำใหม่ แต่ตอนนั้นร้องไห้ทุกคืนเลยว่าคิดผิดไหมที่มาเจอแบบนี้ แต่ทุกอย่างต้องดทนต่อไป โชคดีที่ตุนใจดีและหยิบยื่นกำลังใจเสมอ และตูนเค้าก้อสงสารเพราะเค้าเป้นคนที่ขาดความรัก คนที่เข้าใจเค้า เรารับโทรสับที่เค้าคอยดทรมาหาเรา มาปรึกษาเสมอ ส่วนใหญ่เป้นเรื่องความรัก และตุนไม่เคยสมหวังในรักสักครั้งเลย เมื่อยแหละ ค่อยมาเขียนต่อนะ
 
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s