ความลับ

เหตุเกิดเมื่อ5 ปีก่อน…จริงๆๆแล้วไม่คิดจะเขียนหรอกแต่ตอนที่ไปส่งน้องชายไปเรียนที่ประสานมิตร แล้วเห้นน้องกำลังรับน้องกัน มันก้อหวนคิดถึงบรรยายกาศเก่าๆๆที่เราก้อเคยเป้นน้องเหมือนกัน  เราก้อได้บอกกับน้องชายไว้แล้วว่าการที่เด็กต่าจังหวัดจะมาอยุ่ที่กทม.ได้มันก้อเมื่อกับการที่เราต้องใช้ ชีวิตใน  ที่ต่างแดน ไม่มีพ่อแม่แต่เราต้องอดทนและผ่านมันไปให้ได้ แม้ว่ามันจะยากลำบากก้อเถอะ และด้วยความว่าไม่อยากให้พี่ไปประสานมิตรมากนัก ก้อกลับกลายทำให้พี่คนเดิมต้องไปทำอะไร ที่พี่คนเดิมไม่เห้นด้วยแต่ต้องทำ เพราะหากอะไรที่น้องมีความสุข เราก้อสุขด้วย การเรียนมหาลัยมันมีหลายรส หลากหลายชีวิตมาอยุ่รวมตัวกัน และมันก้อเป้นที่มาของความลับ
           ณ ห้องคอม ..โทรสับมือถือดัง เอ..ใครโทรมาน๊า ….
           เจ๊แมรี่โทรมาให้ไปหาที่หอ…โทรมาแต่เรามีธุระนี่นา รายงานเสร็จแหละแต่ชื่อกลุ่มยังไม่พิมพ์ งานก้อรีบจะส่งอยู่แล้ว จะไปก้อกระไร แต่ก้อไม่มีอะไรนี่นา เราเลยฝากชื่อพร้อมรหัสไว้กับเพื่อนสนิท แล้วก้อกลับบ้านไปในวันนั้น
            เวลาผ่านไป เป้นช่วงสอบมิดเทอม ตอนนั้นกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบ
 อ็อฟก้อโทรมาถามเรื่องรายงานที่ทำ เพราะว่าสงสัย เราก้อตอบไปเหมือนเคยอ็อฟชอบถามเราก้อชอบตอบ อ็อฟก้อมักมีคำถามแปลกๆๆจนมีคำถามว่ากลุ่มเรามีกี่คนมันจะถามทำไมเนี่ยว่าแล้วก้อหาชื่อและก้อนับคนกัน อ็อฟบอกว่ามี12 แต่ทำไมมี11แล้วใครหายไป ก้อนั่นซิใครหายไป…เราก้อรีบเช็คก้อหาไปหามากัน ก้อครบนี่นาแล้วหาย..ใครหาย สุดท้ายก้อเรานี่เองที่หาย อ้าว หายได้งัยอ่ะ ก้อเป้นคนทำรายงานแล้วหาย ไม่มีชื่อ แต่เราก้อยังไม่คิดมาก แหม ก้อแค่ส่งรายงานไปแล้วก้อไปเพิ่มชื่อเอาก้อด้ายนี่นา …พรุ่งนี้มันคงจบ
หากว่ามันจบง่ายอย่างนั้นมันก้อคงจะดี เมื่อเราไปหาอาจารย์กับเพื่อนในกลุ่ม ทั้งปลี อ็อฟ ตูน ชมพู่ เข้าไปพบอาจารย์ เล่าเรื่องให้ฟังและบอกว่าจะมาเพิ่มชื่อในรายงานแต่อาจารยืไม่เพิ่มชื่อให้ ตอนนั้นชาทั้งมือและเท้า อาจารย์บอกว่าแล้วชั้นจะรู้ด้ายอย่างไรว่าเธอทำรายงานจิง แม้ว่าเพื่อนจะช่วยกันยืนยัน แต่เราก้อไม่มีหลักฐาน แล้วอาจารยืก้อบอกว่าถ้าเป้นเพื่อนกันทำไมไม่มีชื่อ แสดงว่าไม่ทำ จะไม่มีข้ออ้างใดๆๆ 35คะแนนเราก้อคงต้องหลุดไป แต่อาจารย์เห้นเราหน้าซีด ก้อเลยบอกว่ามีอีกทางคือเธอต้องพรีเซ็นต์คนเดียวหน้าชั้นและทำอย่างไรก้อด้ายที่พิสูจน์ด้ายว่าเธอทำรายงานจิง ตอนนั้นก้อดีใจที่อาจารย์ให้โอกาส แต่อีกใจก้อไม่มีหวังคงด้ายซีไม่ก้อด๊แน่ๆๆ แต่เกิดเหตุการณ์ไปแล้วเราก้อยังต้องสู้ๆๆ ว่าแล้ววันที่ตื่นเต้นก้อมา
เราก้อออกไปพรีเซ้นต์ตามปกติ แต่เรารุ้สึกว่าทำได้ไม่ดีเลย แต่ก้อทำได้แค่นั้น ตอนนั้นมันเหมือนหมดอาลัยแต่ใจสุ้นะ สุ้กับความถูกต้องและความจิง
 
             เหตุการณ์ผ่านไปถึงไฟนอล เราก้อสอบปกติเหมือนกับคนอื่นๆๆแต่เราทำไม่ด้ายเขียนไม่ออก ภาพมันคอยบอกว่าคงแย่ แต่เราก้อทำมันอย่างตั้งใจแต่วาดงานได้ไม่ครบสมบูรณอย่างที่ตั้งใจเท่าที่ควร แต่เราก้อภูมิใจว่าเราทำได้แม้ว่าทางสุ้มันจะเลือนลางไปหน่อย
                ตอนประกาศเกรดทางคอม
                วิชา advance creative          a          เราตาฝาดไปไหมเนี่ย ขอบคุณอาจารย์เดชพันธ์มากคะที่รุ้ว่าที่เราทำไปคือความตั้งใจจิงๆๆวิชานั้นมีพี่รงค์ที่ด้ายเอ และเราที่ด้ายเอ ในกลุ่มแค่ 2คน และเป้นสองที่ทราบคำตอบว่าเพราะอะไรที่เราสองคนด้ายเอ และนี่แหละที่มาของความลับ ที่อยากเขียนเพราะต้องการเป้นข้อสอนใจให้กับรุ่นน้องในเรื่องเพื่อนและการปรับตัวในสังคม ใครบอกว่าทำดีแล้วเห้นผลช้า ทำชั่วดีกว่าไม่มีคนเห้น อยากบอกทุกคนว่าพระเจ้ามีตานะคะ ใครทำอะไรไว้ก้อจะด้ายผลตามเค้าเองคะ พี่เชื่อนะคะว่าเราต้องรู้จักการให้คะไม่ใช่รุ้จักแต่รับอย่างเดียว                                                                                          
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ ความลับ

  1. Sun พูดว่า:

    เพิ่งรู้นะครับ ว่ามีเรื่องแบบนี้ด้วย ชีวิตมหาลัยนี่ สุดยอด เลยครับ หาไม่ได้จากไหนอีกแล้วละ อย่างที่เจ๊ว่าอะครับ "ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่วแน่นอนเป็นคำตอบสุดท้ายครับ"

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s